Welkom, ik ben Lut, afkomstig uit België. Door de werkzaamheden van mijn man wonen we sedert 15 september 2003 in Turkije. Hier lees je over wat ik meemaak en wat me zoal bezighoudt.
Wanneer je mijn blog bezoekt, laat dan een leuk berichtje achter. Het is altijd fijn iets te lezen!
Dag beste mensen allemaal,
Deze weblog wordt gesloten. Het was fijn om een stuk uit mijn leven te delen met jullie.
Hartelijke groeten,
Lut
Het wordt even stil op de weblog….
Morgen vertrek ik naar België. Willy moet vrijdag een vergadering in Frankrijk bijwonen en daarna nog een week werken. Dan komt hij ook naar België. Op 21 juli komen we terug naar Turkije.
Ik wens iedereen een prettige en zonnige vakantie!
Groetjes van Lut en Willy.
Gisteren vroeg ik mijn buurvrouw of ze wou bellen naar ‘Allo Böcek’ (Hallo Kakkerlak!). Sommige dingen gaan hier snel en vanmorgen kwamen de anti kakkerlak mannen. Ze waren met drie, elk met een pomp met giftige vloeistof. Dat spuiten ze overal: buiten, binnen…tot in de kasten, in de laden…ik wordt aangeraden het servies en glaswerk allemaal af te spoelen. Daar gaat mijn vrije dag. Het moet wel sterk spul zijn want het werkt zes maanden. Niets meer van insecten in huis…geen kakkerlakken en mieren meer… prettig vooruitzicht!
Het is niet eens duur, ik betaal 20 YTL (12,5 euro).
Sebnem en Ege waren er ook bij. De typische hulpvaardigheid! Na een half uur was de klus geklaard en werd alles dicht gemaakt. Een uur moest ik wachten voor ik alles weer open mocht zetten. Dus ging ik mee met Sebnem en Ege. Ik nam de sleutels en mijn gsm mee. Willy liet weten dat het een chaos is in Zaventem maar alles ok is. Vanavond om zeven uur haal ik Willy aan de luchthaven op.
Om twaalf uur ga ik terug naar huis. Ik wil de voordeur opendoen maar mijn sleutel draait door! Jah, dit is de tweede keer dat ik dit voorheb, ojee, ik wordt dement….de andere sleutel zit nog op de voordeur aan de binnenkant! Misschien is de achterdeur nog open……JAAAAAA….oef, oef….ik had niets meer afgesloten (ook vergeten maar hoeft hier eigenlijk niet eens). Gelukkig! Sebnem en Ege hebben natuurlijk het grootste plezier.
‘Wanneer ik goed over vriendschap nadenk, merk ik dat ik veel goede kennissen heb’.
Gisteren toonde Sebnem me een paar boeken van Amin Maalouf. Een Libanese schrijver die reeds twintig jaar in Frankrijk woont. Sebnem raadde me aan zijn boeken te lezen. Dus gisteravond snuffelde ik wat rond op het net en zo kwam ik bij deze recensie terecht van het boek van Lucas Catherine: ‘Rijstpap, Tulpen en Jihad’. Een prachtige titel. Ik vond de tekst zo treffend dat ik hem jullie niet wil onthouden. Zoals ik altijd al zei: ‘we kunnen nog veel van elkaar leren’.
Boeken van Amin Maalouf die ik ga lezen (moet dus dringend op zoek in België)
- ‘Moorddadige identiteiten’
- ‘De omzwervingen van Baldassare’
- ‘Eeuwig zonder vrouwen’
Reacties zijn welkom.
De Nederlanden, de Turken en de Arabieren… wat hebben ze gemeen?
door Wim De Neuter
Lucas Catherine, "Rijstpap, Tulpen & Jihad", Uitgeverij EPO, Berchem, 2004, 186 blz., 16,50 euro.
In zijn voortreffelijke essay "Moorddadige identiteiten" gaf de Libanees-Franse auteur Amin Maalouf enkele gouden tips aan allochtone jongeren, die met een moeilijke zoektocht bezig zijn naar hun eigen identiteit (1). Bedenk dat identiteit iets ruimer is dan godsdienst, nationaliteit en taal, zo luidde de eerste raadgeving van Maalouf. En duik in je eigen verleden en cultuur en die van het land waar je woont.
Dezelfde twee tips gelden ook voor autochtonen. Ken je eigen vaderlandse geschiedenis en steek eens wat cultuur op van je Arabische of Turkse buren.
In deze tijden van muslim bashing en Arabierenfobie kunnen we Maaloufs goede raad beter niet in de wind slaan. En daarom komt "Rijstpap, Tulpen & Jihad", het jongste boek van Lucas Catherine, precies op tijd. Op de achterflap wordt Catherines boek aangeprezen als "een inburgeringscursus voor autochtonen". Achterflapbedenkers zijn doorgaans gladde jongens. Maar in dit geval overdrijven ze niet.
De grote verdienste van "Rijstpap, Tulpen & Jihad" is precies dat het met een schat aan anekdoten en verhaaltjes de geschiedenis van onze Nederlanden herschrijft. Of beter: onze vaderlandse geschiedenis wordt ontdaan van zijn eurocentristische pretenties. Wij hebben – in tegenstelling tot wat onze kolonialistische voorvaderen en missionarissen ook beweerden – de beschaving niet met lepels gevreten, laat staan uitgevonden. De Europese cultuur, wetenschap en techniek zijn de Arabieren en de Turken enorm schatplichtig.
Heilige oorlog
Toen Europa nog een achterlijk continent van armoezaaiers en versnipperde koninkrijkjes was – bij het begin van het tweede millenium – begon het vuur van de heilige oorlog te branden. De heilige oorlog van de Europese paupers tegen de rijke moslims. Tijdens het concilie van Clermont in 1095 hield paus Urbanus een vlammend sermoen. Hij maakte zijn gelovigen warm voor de eerste kruistocht tegen Jeruzalem met de belofte: ‘hier zijn jullie ongelukkig en arm, ginds zullen jullie rijk en gelukkig zijn’. De kruisvaarders werden rijk in het Midden-Oosten. En ze brachten ongelooflijke schatten mee naar huis, die een verregaande invloed zouden hebben op de Europese beschaving. Het kompas, wiskunde, windmolens, Griekse filosofie, sommige vormen van mystiek, geneeskunde, ziekenhuizen, vrouwenmode, hoofse liefde, tafelmanieren, reisduiven, het schaakspel, specerijen, peperkoek, suiker, deegwaren, rijstpap, kastanjes, seringen tulpen…
De kruisvaarders waren gefascineerd door de heraldiek van de Arabieren. Ze namen hun symbolen over. De Vlaamse leeuw is een volbloed Arabier, net zoals de Duitse adelaar. Zelfs voor hun eerste stappen in de schone letteren – de hoofse gedichten – waren Vlamingen en Nederlanders aangewezen op de Arabische poëzie. Floris ende Blancefloer was het product van de kruisbestuiving tussen de rijke Arabische literaire traditie en de prille Nederlandse dichtkunst.
Tulpen uit … Istanboel
De bloei van Brugge, Amsterdam, Antwerpen en Brussel was het rechtstreeks gevolg van de intense contacten met de Arabische wereld. De Vlaamse primitieve meesters, Jan van Eyck, Dirk Bouts en anderen, schilderden hun tijdloze portretten met een Arabische bril. Voor hun unieke techniek gebruikten ze spiegels en lenzen. En die hadden ze van de Arabieren.
Tulpen zijn nog steeds de trots van Nederland. Maar Keukenhof en de Nederlandse knollencultuur zouden nooit hebben bestaan zonder de hechte relaties tussen de Nederlanden en het Ottomaanse rijk. Lucas Catherine beschrijft de figuur van Ogier van Boesbeke, die in de zestiende eeuw als gezant in Istanboel verbleef. Boesbeke was niet alleen diplomaat, hij was ook botanicus en had een enorme belangstelling voor de Ottomaanse cultuur. Dankzij Boesbeke leerden de Nederlanden de kastanje, jasmijn en seringen kennen. En hij schonk de Hollanders hun nationale trots: de tulp, een uit Turkije ingevoerde bloem.
Arabieren in Gembloers
Lucas Catherine toont met "Rijstpap, Tulpen & Jihad" aan dat wij enorm veel te danken hebben aan onze moslimburen. "Oké, wij hebben hen bevochten in Poitiers en in het Heilige Land," stelt Lucas Catherine vast, "in Salé, Algiers, Granada en zelfs in Zanzibar. Maar we hebben ook vrede met hen gesloten. En dan is er niet te vergeten, de slag bij Gembloers".
En ook deze episode uit onze vaderlandse geschiedenis laat Lucas Catherine niet links liggen. De slag bij Gembloers ging de militaire geschiedenis in omdat de Duitse pantsers hier voor het eerst gestopt werden sinds ze op 1 september 1939 Polen binnenrolden. Het was de eerste hapering in de Blitzkrieg en teven de enige "Franse" overwinning in de campagne van mei 1940. De Duitsers verloren in de buurt van het Waals-Brabantse Gembloers bijna 300 pantsers. 2.250 Marokkanen lieten er het leven en liggen nu begraven op het Franse kerkhof van Chastres, een buurgemeente van Gembloers. "De bijdrage van de Marokkanen aan de strijd tegen de nazi’s was enorm, en niet alleen in Gembloers," besluit Lucas Catherine. "Enkele cijfers. Het Franse leger in Italië was 65.000 man sterk, waarvan 40.000 Marokkanen. Ter vergelijking: in Italië vochten slechts 34.000 Amerikanen. In het totaal leverden de Marokkanen 77.000 soldaten, heel Noord-Afrika 223.000 man. 8.000 Marokkanen sneuvelden in Europa."
Tot voor kort was bijna iedereen dit belangrijke oorlogsverhaal vergeten. Maar in het begin van de jaren negentig herontdekten de jonge Marokkanen deze episode. Zij zijn de zonen van de Marokkaanse (goedkope) gastarbeiders die vanaf 1964 als gevolg van een Belgisch-Marokkaanse conventie in ons land werden geïmporteerd.
Het leven van deze Marokkaanse gastarbeiders "was minder rooskleurig dan wat hen was voorgespiegeld", schrijft Lucas Catherine. "Hun kinderen raakten gefrustreerd omdat ze werden gediscrimineerd in het onderwijs, de huisvesting, de tewerkstelling en zelfs in het uitgaansleven. Ze werden gemarginaliseerd en soms gecriminaliseerd. Dat leidde tot rellen, maar ook tot de herontdekking van de slag om Gembloers."
De tweede en derde generatie van Marokkanen trok elk jaar in mei naar de herdenking in Gembloers, die door de Belgische en Franse autoriteiten wordt georganiseerd. "Dat was niet toevallig," aldus Lucas Catherine. "De Marokkanen eisten gelijke rechten. Zowel vanuit een democratisch standpunt als op basis van de mensenrechten is dit niet meer dan normaal. Toch kregen ze die rechten niet. Toen diepten ze een nieuw argument op: onze grootvaders zijn gesneuveld voor de democratie in dit land en wij zullen u daar ieder jaar in Gembloers aan herinneren." Voor Lucas Catherine "roept deze houding onwillekeurig de vergelijking op met die andere bedevaart naar de slagvelden van de IJzer met de slogan "Hier ons bloed, wanneer ons recht?" . De geschiedenis herhaalt zich soms op een rare manier. In België toch."
(Uitpers, nr. 51, 5de jg., maart 2004)
Vanmorgen om zeven uur opgestaan. Vroeg, want ik verwacht eigenlijk werkmannen die de gaten in de badkamer weer netjes dicht zullen maken. Maar ik vrees dat het werk ‘af’ is. De gaten aan de buitenkant zijn dicht gemetseld. Er ligt nu een pak mortel (cement) in de badkamer maar ik vrees dat die er blijft liggen. Er lag deze morgen nog iets anders in de badkamer…
Twee kakkerlakken. Ik moet toegeven dat kakkerlakken een mooi kleurtje hebben, roodbruin, verder ben ik er héél vies van. Ik kan ze wel doodslaan, ik ben alleen, dus ik moet wel. Maar oprapen met een servet doe ik niet. Ik neem dus de stofzuiger waarvan de laatste zak op is en ik niet meer dezelfde zakken vindt. Straks dus nog even shoppen.
Ik heb iets typisch Vlaams in mijn Turkse keuken: een ‘Druivelaar’! Neen, geen boom maar een kalender die zo heet. Op de kalenderblaadjes staan altijd mopjes, mooie spreuken, festiviteiten of gezondheidstips. Op die manier weet ik ook wanneer het Katholieke Hoogdagen zijn want als je hier bent vergeet je gewoon wanneer het bijvoorbeeld Pinksteren is.
Nu heb ik in België geen zo’n kalender meer en omdat Willy daar nu is, stuur ik elke ochtend het kalenderblaadje door. Gewoon leuk…
Vandaag meldt het kalenderblaadje dat op 21 juni de zomer begint….dat zou je hier ook vergeten, haha!
Het is om negen uur 21° in de schaduw.
Ik hou van bloemen. Een boeket bloemen kan je dag helemaal opfleuren. Nadat ik, in België, mijn huis bijvoorbeeld gepoetst heb, verwende ik mezelf graag met een mooi boeket. Dan is het werk echt af en maakt het me helemaal vrolijk. Hier is het echter té warm voor bloemen. Er zijn dan ook veel winkels met nepbloemen. Die zijn wel mooi gemaakt maar dat is toch anders dan echte bloemen. Dat zijn zo van die dingen waar ik wel eens naar verlang. En een boeket krijgen is natuurlijk helemaal de max.
In Adana heb ik een rozentuin en deze ochtend heb ik twee gele rozen geknipt. Die heb ik elk in een fles gezet. Flessen van tomatensap, ze zijn mooi van vorm. Met minder wordt je vanzelf creatief! De rozen ruiken nu heerlijk. Zo, mijn eigen huisparfum.
In onze tuin staan prachtige oleanders. Die bloeien van mei tot eind november. Het is wonderlijk hoe die bomen maanden aan een stuk mooie bloemen dragen, terwijl het zo droog is.
Vanmiddag komt Sebnem, mijn buurvrouw. Gisteren had ze kisir gemaakt en dat gaan we deze namiddag samen proeven. Dus ga ik een nieuw experimentje met börek proberen. Gevulde bladerdeeg met kaas en peterselie. Ik heb ook nog exotisch fruit in huis (mango’s, papaya’s, ananas, mmmmm…..). Op dit moment zijn de watermeloenen op hun best. Overal zie je kraampjes met grote watermeloenen te koop. Lekker….
Dit was het voor deze ochtend, ik ga nu shoppen…
Vorige week kwam Willy op een avond nogal geprikkeld thuis en vertelde: ‘hoe langer ik hier werk, hoe minder ik hen begrijp’. De ingenieurs en Willy zijn weer eens verhuisd met hun burelen. Nu zitten ze allemaal samen in een gloednieuw gebouw. Ze hebben mooie design meubelen, alle pc’s met flatscreens, ze zitten nu in het hoofdkantoor waar ook de directeur zijn bureel heeft en de klanten moeten komen. Maar alles staat op één hoop. De burelen staan bijna opeen gepakt en je kan er nauwelijks doorheen. Die Hollandse jongen zei toen ook tegen Willy: ‘Nou, als dat hier de grote denkmachine van Temsa moet voorstellen?’ Heel juist, hoe kan je in zo’n warboel fatsoenlijk nieuwe dingen ontwerpen? Daar kan Willy dan ook slecht tegen, hij heeft het graag netjes en gestructureerd. ‘Jullie doen eerst en dan pas denken jullie’, zei Willy hen. ‘Dit is een typisch voorbeeld van hoe jullie werken. Op die manier maken jullie ook bussen…eerst doen en dan denken. Daarom lukt het niet en kunnen jullie telkens opnieuw beginnen’. Zo, dit is geen Vlaamse bescheidenheid, haha.
Enfin, we zitten vorige donderdag gezellig buiten aan het Sabanci restaurant, als een collega van Willy bij ons komt zitten. Mohammed vertelt precies hetzelfde verhaal van de verhuis. Lachend zegt hij dat ze eerst verhuizen en een paar dagen later met een schema komen. Geen nood, wanneer ze zien dat het zo niet werkt wordt er over een paar weken weer verhuisd. Dat is nou als firma geld te veel hebben!
Er is hier een jongen van 23. Ik ben zijn naam vergeten maar dat is niet zo belangrijk. Hij is hier nog maar pas en komt uit Nederland. Geboren in Rotterdam uit Turkse ouders. Hoe heet dat dan? Een Nederlandse Turk, een Turkse Nederlander? Ik weet het niet en het doet er ook niet toe. Feit is dat de jongen voor de eerste keer in Turkije is en hier drie maanden stage komt lopen bij Temsa. Vorige week ontdekte hij dat er een Belg werkt bij Temsa. Dus ging hij even een praatje maken met Willy.
‘Nou meneer Willy, alles is hier anders! Ik heb de grootste moeite om me aan te passen’. ‘Tja’, zegt Willy, ‘je hoeft me niks nieuws te vertellen, jij bent dan nog Turk en een moslim’. Waarop de jongen het volgende vertelt:
‘Ik woon in Mersin en iedere ochtend moet ik met de bus naar het werk. Mijn bus vertrekt om halfzeven. Het zijn speciale bussen van Temsa die ‘het werkvolk’ van en naar huis brengen. Om kwart voor acht komen de bussen bij Temsa aan. Het zijn lange werkdagen…van acht tot zes uur ’s avonds. Daarna moet ik terug met de bus naar Mersin. Het is maar 45 km, meneer Willy, maar het duurt een eeuwigheid. Want laatst bijvoorbeeld stopte de chauffeur omdat hij een vriend langs de weg zag staan. De chauffeur stapte uit en ging gezellig een praatje maken met de vriend! Daarop stapte ik ook uit en ging de chauffeur vertellen dat als hij op die manier verder doet, we nooit thuis komen’. De buschauffeur maakte natuurlijk geen aanstalten om te direct te vertrekken, hij lachte alleen maar wat en klopte op zijn schouders. De jongen komt pas om acht uur ‘s avonds thuis.
Wat mij natuurlijk direct opviel toen Willy me dit vertelde was die typische Hollandse directheid. Wij, Vlamingen, zouden het niet wagen om die chauffeur ons zegje te doen! Ik heb veel Nederlandse vrienden en die directheid valt me altijd op. Je weet precies wat je eraan hebt maar voor ons Vlamingen komt het meestal arrogant en ronduit onbeleefd over. Dat is geen verwijt, dat is ook een ‘cultuurverschil’. Nederlanders zijn bijzonder trots op hun ‘openheid’. Een Vlaming zal in de bus blijven zitten zweten en denken ‘godverdomme, wanneer vertrekt die vent nu eindelijk’? En een Vlaming is misschien achterbakser…we zullen het wel tegen elkaar zeggen maar niet in iemands gezicht, gewoon om de lieve vrede te bewaren.
Vond het een grappige anekdote…typisch Turkse gelatenheid…we komen er wel…als iemand aan het werk is zeggen ze ook altijd ‘kolay gelsin’. Wat wil zeggen: take it easy!
